Ferdinand Bracke was zowel weg- als baanrenner. De wegklassiekers lagen hem minder, maar hij blonk uit in wedstrijden tegen het uurwerk. In 1962, het jaar voor hij beroepsrenner werd, behaalde hij de zege in de Landenprijs en won in latere jaren ook o.m. de befaamde trofee Baracchi (in 1966 en 1967 met Merckx) en Baden-Baden ( in 1968 met Adorni). Het scheelde niet veel of Ferdinand had de Ronde van Frankrijk 1968 gewonnen. Gele trui-drager Van Springel verloor de Tour in de laatste rit aan Jan Jansen. Een Bracke in goede doen had deze ronde kunnen winnen maar de zenuwpees Bracke faalde. In 1971 werd hij wel eindwinnaar van de Vuelta. Op de piste was hij meervoudig medaillewinnaar. Hij werd tussen 1965 en 1973 vijfmaal Belgisch kampioen waarvan 4 X achtervolging en 1X achter derny.
Hij was bovendien de wereldkampioen achtervolging van 1964 en 1969.Zijn deelnames aan de Belgische en wereldkampioenschappen op de piste brachten hem 7 gouden, 5 zilveren en 2 bronzen medailles op. Gedurende 10 jaar was hij wereldtop in de 5 km achtervolging en vestigde over deze afstand ook een indoorwereldrecord. Zijn succesjaar was 1967 waarin hij een nieuw wereldrecord vestigde en daarbij als eerste de 48 km grens doorbrak.
In 1967 was Ferdinand Bracke de Belgisch sportman van het jaar en kreeg hij samen met Eddy Merckx de nationale trofee voor sportverdienste.
Ivan De Ganck

Close